Blog Staroluterański i Wysokokościelny


Kazanie 12 Niedziela po Trójcy – Dz. 3,1-10
Sierpień 25, 2012, 2:57 pm
Filed under: Kazania

 1Petr a Jan šli o třetí hodině do chrámu k odpolední modlitbě. 2Právě tam přinášeli nějakého člověka, chromého od narození; každý den ho posadili u chrámové brány, které se říká Krásná, aby prosil o almužnu ty, kdo tam vcházeli. 3Když viděl přicházet do chrámu Petra a Jana, prosil také je o almužnu. 4Petr spolu s Janem na něj upřeli zrak a řekli: „Pohleď na nás!“ 5Obrátil se k nim a čekal, že od nich něco dostane. 6Petr však řekl: „Stříbro ani zlato nemám, ale co mám, to ti dám: Ve jménu Ježíše Krista Nazaretského vstaň a choď!“ 7Vzal ho za pravou ruku a pomáhal mu vstát; a vtom se chromému zpevnily klouby, 8vyskočil na nohy, vzpřímil se a začal chodit. Vešel s nimi do chrámu, chodil, skákal radostí a chválil Boha. 9A všichni ho viděli, jak chodí a chválí Boha. 10Když poznali, že je to ten, co sedal a žebral před chrámem u Krásné brány, žasli a byli u vytržení nad tím, co se stalo.

Sk 3,1-10

  Sestry a bratři v Kristu!

 Dnešní biblické texty předávají nám zřejmou a čitelnou myšlenku: Bůh je náš lekář. I když z každým rokem medicína děla pokroky, vznikají nové léky, to Bůh léčí nemoc, které nevyléči žádný lidský lék.

 Hřích to našá nemoc. Hřích nás omezuje. Bere naší svobodu. Boží slib o které čteme v Knize Izajáše I uslyší v onen den hluší slova knihy a oči slepých prohlédnou z temnoty a ze tmy je proroctvím které může se vyplnit v naším životě.

 I Bůh dává zázrak

 Na první pohled dnešní text je o zázraku který udělali apoštolové. Správně je to jedná z několik rad, které najdeme ve fragmentě ze Skutků. Vidíme člověka který byl chromý. Celý jého život od narození byl životem horšího člověka. Dnes, invalidy mají a prava, ale také ulehčení napřiklad skrze rampy pro vozíčkařů. Dnes člověk který je nemocný, může mít a hodnost a normální život. Tak to máme dnes. Ale v prním stoleti člověk nemocný, invalida byl na dole společenského žebříčka. Jého jedinou perspektivou byla almužna.

 Hrdina dnešního textu seděl u chrámové brány. Byl čas odpolední modlitby, mnoho lidi šlo k chrámu, viděli chromého a dáváli mu peníze jestli je měli. A tak v každý den. Boj o přežití. Nebyl to život jako v pohádce. Ale neměl on jinou volbu. Takový už byl jého osud.

 Proč lidé jsou nemocní? Je to otázka na kterou je mnoho odpovědi. Ale která odpověď je pravdíva? Tého nevíme. Utrpení, nemoc vidíme v každý den. Jakýpak to ma smysl? Je to těžko pro nás pochopitelná věc, ale často skrze nemoc vidíme, že našé tělo a jého možnosti nejsou dokonalé. Že může skrze nemoc těla, uvidíme také kondice našé duši. Ale také nemoc dovoluje docenit zdraví. Uvidět v zdraví nejen samozřejmost, ale zdraví jako Boží požehnání.

 Proto církev od úplného začátku pamatuje o nemocních. Nejsme nemocnice, také léčitelství není obecným darem. Ale v modltibě, v starostlivosti, také v finanční podporu můžeme pomoci, můžeme vrátit hodnost.

Dnešní fragment ukazuje zázrak. Bůh působi. Skrze zázraky Bůh ukazuje, že nemoc není bezůtešnou situaci. Boží zázrák je zvláštním darem. Nekaždy kdo je nemocný, kdo trpí náhle skrze Boží intervenci bude zdravý jako buk. Ale věříme, že v novým věčným životě nebude nemoci, všechno bude dokonalé. Protože to věčnost je naším cílem, tajemným cílem, o kterým čteme v Božím slově.

 Musíme umistít náš život v věčnosti, to znamena vidět nejen starosti na dnes na zítra, ale také to všechno co je spjaté z věčným životem. Zázrák to náhražka ráje. To znamena, že všechno co dnes je neobvyklé v Božím králoství bude zázračnou každodenností. Skrze uzdravování chromého, mohl on pocítit od Boha kousek raje.

 II Sukcese služby

 Když lidě viděli jak Ježíš dělal zázraky řikali: Dobře všecko učinil. Protože Bůh dobře všechno učinil už na začátku. Hřích mnoho porouchal. Ale přesto máme stesk a naději, že zase Bůh obkloupi nás svou péči.

 Ježíš jako Boží Syn konal to co Bůh stvořitel když učinil země. Protože Bůh je zdrojem dobra, a Otec, a Syn a Duch svatý jsou plní dobra. Dobro to vizitka Boha. A co je křesťanskou vizitkou? Chtěli bychom mít dobrou pověst. Ale dnes křesťan není synonymem výborného člověka. Vzorem pro nás je Ježíš a církev doby apoštolské. A všechno o Ježíše a apoštolské církve máme v Novým Zákoně.

 Podívejme se ještě jednou na dnešní text ze Skutků. Chromý člověk prosí Petra a Jana o almužnu. O nic víc o nic méně. Petr a Jan nebyli bohatí. Mají tého vědomí, proto Petr mluvi: „Pohleď na nás!“. Jsem jen chudým rybářem. Chromý stále dost naivně věřil, že Petr nebo Jan ma stříbro nebo zlato. Ale Petr dal mu zdrávi. Myslím, že chromý byl úplně překvapený. Příjemně překvapený.

 Ježíš dal apoštolům moc lečení v zázráčný způsob. Čteme o tom v evangeliu Marka: na choré budou vzkládat ruce a uzdraví je. Proč v tyto způsob Ježíš chtěl aby dělali apoštolové? Protože pro mnohé był především lečítelem. Lide jak slyšeli Ježíš to viděli lekářa. Ovšem, nejdůležitější byla a stale je evangelia, dobrá novina. Čteme o to v evangeliu Matouše: a učte je, aby zachovávali všecko, co jsem vám přikázal. Každá epocha potřebuje vhodnéch známení. Myslím, že dobrým příkladem jsou křesťanské hospice. Kde člověk, kterého žívot se už končí, může se cítit jak člověk. Kde se mu pomáha uvidět v smrti ne konec lidské existenci, ale přechod do nového životu.

 To je sukcese apoštolské služby. Pokračování misi apoštolů. Apoštolská misie to sdílení. Co mám to ti dám. Apoštolskost je to aktivita ve světě. Křesťanství nemůže hledat si místa v izolaci. Nekaždý ma stříbro nebo zlato. Nekaždý je bohatý. Ale každý ma od Boha nějaký dar, který nemůže se promarnit. Svět může stát se lepší, jestli evangelium Ježíše budeme hlásat a plnit v službě pro druhého člověka. Aby svět uviděl spásu.

 III Ve jménu Ježíše

 Petr udělal zázrak ale ne ve vlastním jménu, ale ve jménu Ježíše. Je to ohromný rozdíl. „Ve jménu” je to stará hebrejská formule. Už v Deuteronomium čteme bude konat službu ve jménu Hospodina, svého Boha”. O Jeremjášu čteme Jr 11,21 Tento muž nezasluhuje smrt. Vždyť k nám mluvil ve jménu Hospodina, našeho Boha. Pro Židů kdo neměl jména neexistoval. To co nemělo jména bylo abstrakci. A jestli kdosi dělal cosi v čím jménu, to nedělal jako sam, ale jako ta osoba.

Ježíš dělal zázraky ve jménu Otce ne protože neměl on moce, ale aby lide viděli, že je on od Boha. Protože bylo hodně kouzelníků a také dnes jsou. Ježíš chtěl ukázat, že není podvodník, že to co děla je dobré. Spusta lidí to viděla a když Ježíš vjížděl k Jeruzalém křičeli: Hosanna Synu Davidovu! Požehnaný, který přichází ve jménu Hospodinově! Hosanna na výsostech! . Bohužel za několik dní chtěli už jého smrt. Překvapivé. Vždyť ve jménu Otce Ježíš nejen dělal zázraky, ale také zvěstoval evangelium.

Jestli podívame se na mise v Africe nebo v Jižní Americe často je tak, že misionáře jsou v pořádku dokud stavějí školy, nemocnice a tak dalé. Ale když začínají evangelizovat to už je rouhání, a to už krok do lidového povstání. Je to těžký kousek misionářského chléba. Ale ti lidé, pro kterých zvěstování evangelia je vnitřní povinnosti vědí, že všechno je ve jménu Ježíše. A úspěchy, a obrácení a také mučedická smrt jsou ve jménu Ježíše.

Nejsme v Africe nebo v Jižní Americe. Jsme na bohoslužbě, zhromaždění v kostele ale ve jménu Ježíše, tak – jak milióny křesťan. To znamena, že jsme v velké jednotě. Ale to také znamena, že problemy chudých, nemocných, pronásledovaných jsou společné. Konáme ve jménu Ježíše, ve jménu které dalo nám spásu, ve jménu které je lekářem našé duše. A jako, že Ježíš léčí nás dává nám nový život, to vdávejme díky Bohu, těšme se tak jak chromý, který jak čteme chodil, skákal radostí a chválil Boha. Jého radost byla pravdivá. A také našá radost, našá víra, našá služba měla by být pravdívá, upřímná, a otevřená na bližního.

Shrnutí

Dnešní texty jsou fundamentální pro křesťanství. Protože jako věřící máme sloužit slovem a skutkem. Po modlitbě, po Otče náš budeme zpívat píseň Všeho vdám se pro Ježíše. Máme tam krásný refrén: Vše Ti v oběť dám, vše Ti v oběť dám, vše pro Tebe, Spasiteli, vše Ti odevzdám. Tak, v poetický způsob zní: sloužit Bohu a bližnímu ve jménu Ježíše. Protože co mám, to ti dám. Tak pověděl svatý Petr, ale také pro nás ať budou to fundamentální slova. Ať křesťanskou vizitkou bude Co mám, to ti dám. Amen!

Reklamy


Ks. Samuel Dambrowski, kazanie na dzień Wniebowzięcia Panny Maryi
Sierpień 15, 2012, 7:03 am
Filed under: Kazania

(fragmenty)

Mamy dziś pamiątkę wniebowzięcia Panny Maryi, Chrześcijanie mili. O tem różne są między doktorami kościelnymi zdania. Jedni powiadają, że Panna Marya mając lat sześćdziesiąt i trzy, przyrodzoną śmiercią umarła. Przed skonaniem miał się jej ukazać Pan Jezus i rzekł: Pójdź, wybrana moja! A ona mu odpowiedziała: Gotowe jest serce moje, o Boże… . To rzekłszy miała zasnąć w pokoju.

Niceforus wspomina, że jej Bóg przez Anioła objawił, iż miała umrzeć. Zaczem rozkazała, żeby jej suknie wdowom i sąsiadkom ubogim rozdano, prosząc przyjaciół i powinnych, aby się z jej śmierci nie smucili, ale raczej radowali. Podniósłszy zatem ręce, rzekła: Niech mi się stanie według słowa twojego. A to rzekłszy, ducha Bogu oddała.

Germanus, biskup konstantynopolski, twierdzi, że ciało w jednym grobie u wioski Getsemane pochowano, blisko onego miejsca, na którem się Zbawiciel nasz krwawym potem pocił, co też i Juwenalis, biskup jeruzalemski, na kościelnym zgromadzeniu chalcedońskim przyznał. Inni zaś powiadają, że ją Pan Jezus trzeciego dnia wskrzesił i w ciele do nieba wziął. Twierdzić tego wprawdzie nie śmieją, ale się domyślają. Augustynus ś. tak pisze: Rozumieć tego nie mogę, mówić boję się. Hieronim także: Bądź w ciele, bądź bez ciała wziętali jest, nie wiem. Bóg wie. Durandus także, biskup mimateński, pisze: Mają to za rzecz niepewną, jednak pobożnie temu wierzą. Toż mówią i ojcowie nasi, a Lutherus, Philippus, Mathesius, Huberinus, Rhegius i wielu innych.

Grekowie wszyscy zdawna temu wierzą, że Panna Marya z duszą i ciałem do nieba jest wzięta. Racye mają po sobie takowe.

Pierwsza, nie jest to przeciw żadnemu artykułowi wiary naszej chrześcijańskiej, i nic nie odejmuje temu co nam do zbawienia wierzyć rozkazano.

Druga, o podobne przykłady w piśmie nie trudno. Enoch i Eliasz z duszą ciałem do nieba są wzięci. Toż wierzy kościół Boży i o onych ś., którzy w dzień wielkanocny z Panem zmartwychwstali, że też i z nim do nieba wstąpili. Bo mówi Tadeusz: Sam zstąpił, ale nie sam wstąpił. (…)

Trzecia, wolno to było Synowi Bożemu matkę swoją uczcić i nie dopuścić ciału jej naruszenia. A jeśliż jej w ciężkich mękach swoich nie przepomniał, jakoż jej w chwale swojej wiecznej przepomnieć miał.

Prawda, że pismo ś. o tem nic nie wspomina, ale z słusznych przyczyn, częścią aby wniebowstąpienie Pańskie, w którem zbawienie nasze zależy, zaćmione nie było, częścią też, aby się ludziom przyczyna do bałwochwalstwa nie dała. Wiedział bowiem Pan Bóg, co się czasów ostatecznych dziać miało. Zaczem jako grób Mojżeszów, tak też wniebowzięcie Panny Maryi zataił.



Niedziela w sieci godzin
Sierpień 8, 2012, 8:53 am
Filed under: Przemyślenia

Kiedy przygotowujemy się do ważnych świąt – Bożego Narodzenia, Wielkanocy to zawsze towarzyszy nam odpowiednie wyprzedzenie czasowe. Wielkie sieci już z długim wyprzedzeniem „troszczą się” o nasz świąteczny klimat.

Dla nas jako dla chrześcijan najważniejszym świętem jest Niedziela. Czasami aż trudno w to uwierzyć. Niedziela jest w każdym tygodniu, co może być w niej tak wyjątkowego? Oczywiście Niedziela jest dniem-pamiątką zmartwychwstania Jezusa. Jednakże nawet regularne uczestnictwo na niedzielnym nabożeństwie nie sprawia, że nagle Dzień Pański staje się dla nas zupełnie inny, przepojony świąteczną i wspaniałą atmosferą.

Centrum niedzieli powinno być nabożeństwo, zwane w tradycji zachodnio-chrześcijańskiej – także luterańskiej w niektórych Kościołach Mszą. Jest to spotkanie z żywym Bogiem w Słowie i w Sakramencie Komunii. Pełnowartościowe nabożeństwo jest tylko wtedy gdy mamy te oba składniki. Jednakże nie na tym chciałbym się skupić.

Jak przygotować się do nabożeństwa?

Kaznodzieja przygotowujący kazanie rozpoczyna ten proces czasem nawet równo tydzień przed. Ale człowiek zajęty pracą, szkołą, domowymi obowiązkami nie może sobie pozwolić na rozmyślanie o nowej niedzieli z tygodniowym wyprzedzeniem, zwłaszcza jeśli niedzielne kazanie wyzwoliło w nim jakieś impulsy.

Co polecam? Liturgię godzin. Tylko tak, ktoś powie: liturgia… . Znów jakiś nowy wymysł, znów coś kopiują od rzymskich katolików, tak więc z góry generalnie jestem na nie. Z drugiej przeciwnej strony może być czysto liturgiczne zainteresowanie tą formą. Sam kiedyś patrzyłem na Liturgię Godzin jako taką zapomnianą formę liturgicznej modlitwy, którą z samego faktu, że jest stara warto się zainteresować. Ale później doszedł głęboki element duchowy. Liturgia Godzin pozwala rozszerzyć przeżywanie niedzielnego nabożeństwa na cały tydzień.

Jak więc przygotować się do niedzielnego nabożeństwa?

Najlepiej zakończyć sobotnie prace przed zmierzchem. Od tego momentu powinien się zacząć szczególny czas dla Pana Boga. Między godziną 17 a 19 możemy pomodlić się nieszporami. Bierzemy wtedy Psalm najbliższej Niedzieli, wyznaczone czytanie – także powiązane z najbliższą Niedzielą i wchodzimy w błogosławiony stan modlitwy. Po zakończeniu nieszporów do zmierzchu możemy w różny sposób zagospodarować swój czas. Może to być czas na lekturę budującej literatury, może na rachunek sumienia, na lekturę Pisma Świętego. Dzień kończymy kompletą – zawierającą akt pokuty, który powinien przygotować nas do niedzielnej spowiedzi. W komplecie używamy psalmu niedzieli – można go znaleźć chociażby na stronach zawierających introity. Jako czytania możemy użyć proponowanego przez ŚE fragmentu Jr 14,9, albo tak jak to jest w rzymskokatolickim Brewiarzu 5 Mż 6,4-7. Następuje noc, czas święty – bo po tej nocy każdy promień słońca staje się zwiastunem wieści o zmartwychwstaniu.

Mamy niedzielny poranek. Warto rozpocząć go od jutrzni, używamy ciągle psalmu niedzielnego, jako czytań możemy użyć albo Ewangelię Niedzieli, albo tekst kazalny, albo wszystkie 3 teksty liturgiczne – wszystko to znajdziemy na stronach z introitami w naszym Śpiewniku Ewangelickim.

Po tym pora iść na nabożeństwo. Jeśli jest to czasowo możliwe można zmówić o godzinie 12 modlitwę południową jako podziękowanie Bogu za łaskawość i dobroć. Pozostały do wieczora czas najlepiej poświęcić odpoczynkowi, nie zapominając o tym, że jest to Dzień Pański. A wieczorem podziękować Bogu za ten czas w nieszporach, a dzień zakończyć kompletą albo z fragmentem Jr 14,9 albo Obj 22,4.5. c.d.n. …



Kazanie na 8. Niedzielę po Trójcy Świętej, IV rząd kazalny
Lipiec 27, 2012, 9:50 am
Filed under: Kazania

Kazanie Bystrzyca 29.07.2012

Łaska Pana naszego Jezusa Chrystusa niech będzie z duchem waszym!

Tekst kazalny:

IV 1 Kor 6,9-14.18-20

(9) Albo czy nie wiecie, że niesprawiedliwi Królestwa Bożego nie odziedziczą? Nie łudźcie się! Ani wszetecznicy, ani bałwochwalcy ani cudzołożnicy, ani rozpustnicy, ani mężołożnicy, (10) ani złodzieje, ani chciwcy, ani pijacy, ani oszczercy, ani zdziercy Królestwa Bożego nie odziedziczą. (11) A takimi niektórzy z was byli; aleście obmyci, uświęceni, i usprawiedliwieni w imieniu Pana Jezusa Chrystusa i w Duchu Boga naszego. (12) Wszystko mi wolno, ale nie wszystko jest pożyteczne. Wszystko mi wolno, lecz ja nie dam się niczym zniewolić. (13) Pokarm jest dla brzucha, a brzuch jest dla pokarmów; ale Bóg zniweczy jedno i drugie. Ciało zaś jest nie dla wszeteczeństwa, lecz dla Pana, a Pan dla ciała. (14) A Bóg i Pana wskrzesił, i nas wskrzesi przez moc swoją. (18) Uciekajcie przed wszeteczeństwem. Wszelki grzech, jakiego człowiek się dopuszcza, jest poza ciałem; ale kto się wszeteczeństwa dopuszcza, ten grzeszy przeciwko własnemu ciału. (19) Albo czy nie wiecie, że ciało wasze jest świątynią Ducha Świętego, który jest w was i którego macie od Boga, i że nie należycie też do siebie samych? (20) Drogoście bowiem kupieni. Wysławiajcie tedy Boga w ciele waszym.

Kazanie

Siostry i bracia w Jezusie Chrystusie!

Mamy dzisiaj 8-smą Niedzielę po Święcie Trójcy Świętej, której myślą przewodnią jest to, że mamy być jako ludzie wierzący światłością dla świata. Z jednej strony wydaje się to oczywiste – z drugiej zaczyna się kombinowanie. Bo co to znaczy, że mam być światłością dla świata? Czy nie wystarczy, że mam się starać w miarę dobrze żyć. Ale oczywiście i tak mi się nie uda bo jestem grzeszny? Co ode mnie wymaga Bóg, i co to powoduje w moim życiu, że On coś wymaga?

Dzisiejszy tekst Biblijny zapewne stwarza wiele kontrowersji. Zwłaszcza, że żyjemy w czasach kiedy propagowany jest cielesny hedonizm. Kiedy promuje się wiele postaw, które nie dają się pogodzić z chrześcijaństwem, z nauką Pisma Świętego.

Jednakże nie tylko dzisiaj ten tekst wywołuje kontrowersję, ale myślę, że już w chwili powstania wzbudził w Koryncie wiele komentarzy. Korynt bowiem był miastem portowym, a w miastach portowych działo się wszystko i jeszcze więcej.

Jako, że tekst jest aktualny w jego odczycie możemy pójść w dwie skrajności. Możemy albo gromić we wszystkich nieuczciwych, pijących i prowadzących rozpustny tryb życia, albo uznać, że Pan Bóg jest taki kochany, że i tak wszystkich zbawi, więc nie ma co się bać i można przymknąć oko na dzisiejszy tekst.

Ale nie wydaje mi się by Bożą wolą było zarówno imienne gromienie na grzeszników, jak i bagatelizowanie problemu grzechu.

Gdy we wtorek zastaniawiałem się nad kazaniem wziąłem do ręki Bystrzyckiego Ewangelika, gdzie na drugiej stronie znajdują się czytania Biblijne. Akurat wypadł fragment Ewangelii Św. Mateusza 22,1-14 – jest to podobieństwo o królu, który wyprawił wesele swojemu synowi. Król zaprasza wybranych gości na ucztę. Goście nie są zainteresowani. Król się nie poddał zrobił jeszcze lepszą reklamę, ale znów nie dość, że goście go zlekceważyli, to jeszcze zabili jego posłańców. Zdenerwowany król kazał pozabijać tych co zabili jego posłów, a następnie każdego spotkanego na drodze zaprosić na wesele. Wśród tych co przybyli na wesele, król zobaczył człowieka bez szaty weselnej i powiedział do niego: „Przyjacielu, jak wszedłeś tutaj, nie mając szaty weselnej?“. Człowiek niegodnie ubrany został wyrzucony z wesela.

Drodzy!

Jesteśmy usprawiedliwieni z łaski. To znaczy, że Bóg w swej miłości zaprosił nas na wielką ucztę. Tak jak w tej historii. Ale czy na tą ucztę przyjdziemy godni?

Mówiąc krótko i konkretnie: dla Boga ma znaczenie jak żyjemy. Nie w tym sensie, że przez właściwe życie i dobre uczynki zdobywamy sobie zbawienie. Ale, że poprzez niewłaściwe życie możemy te zbawienie utracić. Drogoście bowiem kupieni.- czytamy w dzisiejszym tekście kazalnym. Bowiem sam Bóg dał się upokorzyć dla naszego zbawienia. A to nie może pozostać dla nas bez znaczenia. To musí wpływać także i na naszą postawę.

Przyjrzyjmy się uważnie fragmentowi dzisiejszej Lekcji, w której Apostoł Paweł po kolei wymienia tych, którzy Królestwa Bożego nie odziedziczą. Sporą grupę stanowią wykroczenia przeciwko 6-emu przykazaniu. Paweł chce tym samym podkreślić, że jedyną właściwą relacją fizyczną dla chrześcijan jest małżeństwo, a więc ustanowiony i pobłogosławiony przez Boga dozgonny związek kobiety i mężczyzny. Nie ma więc alternatywnej formy związku, która byłaby do zaakceptowania z punktu widzenia Biblii. Małżeństwo jest nie tylko związkiem formalnym, ale także miejscem przekazywania świadectwa wiary, miejscem w którym wyraża się prawda o tym, że Bóg stworzył człowieka jako kobietę i mężczyznę. Dlatego Paweł potępia zarówno rozpustników i mężołożników, gdyż chrześcijanin nie znajdzie tam uświęcenia, a wręcz może utracić łaskę Bożą.

Druga kwestia to świadectwo w świecie. Czy chrześcijanin, który zdradza żonę, albo prowadzi bardzo rozwiązły tryb życia jest świadkiem Jezusa Chrystusa w świecie? Czy może jest solą, która straciła smak?

Następnie Paweł skupia się na problemach związanych z uczciwością. Wyobraźmy sobie taką sytuację. Pracujemy w pewnej firmie i jesteśmy religijnie obojętni lub poszukujący. Mamy szefa chrześcijanina. W każdą niedzielę na nabożeństwie. Nosi krawat z wersetem Biblijnym. Jego dzieci noszą starotestamentowe imiona. Nawet na kubku do kawy ma werset z Biblii. Na lewo i prawo mówi o swojej wierze. A składa fałszywe zeznania podatkowe. A wyzyskuje pracowników. Nie wypłaca pensji. Wtedy w naszych oczach taki człowiek jest obłudnikiem. Ale w innych oczach może się on stać wzorcowym przykładem chrześcijanina. I zamiast uczciwy jak chrześcijanin będzie chrześcijański oszust.

Paweł pisze też o ludziach nadużywających alkoholu. Alkohol od dawał i radość i problemy. Biblia nie zakazuje spożywania alkoholu – zresztą pierwszym cudem Jezusa był cud na weselu w Kanie Galilejskiej, gdzie przemienił wino w wodę. Jednocześnie potępia nadużywanie alkoholu, które najpierw zaburza ludzką świadomość, a potem wrzuca w sidła niewoli uzależnienia. Ciężko jest służyć Bogu, będąc niewolnikiem alkoholu. Bóg jednak pozwala wyrwać się z tej niewoli.

Bóg pragnie wydobyć człowieka z każdej niewoli w której jest on uwięziony. On wyprowadził Izraelitów z niewoli babilońskiej. On wyprowadził i wciąż wyprowadza nas z okrutnej niewoli grzechu. Jest jednak jeden warunek.

Pokuta. A pokuta polega na uznaniu swojej grzeszności. Ale to nie jest tylko jakaś akceptacja. Bo powiedzieć jestem grzesznikiem to nie to samo co powiedzieć jestem brunetem. Jestem grzesznikiem i jest mi wstyd. Jestem grzesznikiem i potrzebuję, Jezu, Twojej pomocy, Twojego zbawienia. W Słowie Bożym jak w zwierciadle widzimy co złego jest w naszym życiu. I być może przeglądając się w tym zwierciadle dojdziemy do smutnego wniosku – aż tak jest źle?

Najgorsze jednak co możemy uczynić to zbagatelizowanie Bożego Słowa. To uznanie, że nie są to aktualne Słowa, że nie mają one autorytetu. Bo Bóg nie potępia za to, że jest się grzesznikiem. Bo Bóg grzeszników usprawiedliwia. Jednak jeśli grzesznik pozostanie obojętny i na sąd i na łaskę, wtedy finał może być tragiczny.

Dlatego Bóg pragnie nas przed tym ochronić. Bo Bóg jest miłujący i łaskawy. Bóg pragnie zbawienia każdego człowieka, ale zarazem nie ukrywa tego, że część ludzi będzie potępiona. Bo Bóg daje ratunek nie przed jakąś wymyśloną karą, ale przed wyjątkowo nieprzyjazną rzeczywistością.

Bóg wzywa nas do świętości życia, do bycia solą ziemi – a więc do bycia widzialnym i dobrym świadectwem na ziemi. Podkreślającym tym samym, że nie da się być chrześcijaninem na 50%, na ćwierć etatu. Bo chrześcijanin to ten, którego Panem jest Jezus Chrystus. I każdy z nas musi ocenić czy jego Panem rzeczywiście jest Jezus. Nie ma tutaj szablonu, który można by zastosować. Nie ma bowiem w 100% idealnego chrześcijanina. Każdy z nas powinien poruszony głosem Ewangelii, rozpocząć zmianę swojego życia. Pamiętając przy tym o paru istotnych rzeczach.

Po pierwsze – ludzie widzą i słyszą. Jeśli więc deklarujemy się jako chrześcijanie to nie możemy swoim zachowaniem wykrzywiać obrazu chrześcijaństwa. Powinniśmy starać się dawać jak najlepsze świadectwo w życiu codziennym. Ale w tym wszystkim powininniśmy pamiętać o czymś jeszcze bardziej istotnym. Bóg widzi. I to widzi zdecydowanie więcej niż ludzie. Wyłapie więc i naszą obłudę, i całą naszą powierzchowną udawaną sztuczność. Wiara musi być szczera. Ta szczerość może przychodzić ciężko, powoli, małymi kroczkami. Ale szczera relacja z Bogiem, szczere poszukiwanie prawdy zawartej w Bożym Słowie, są solidnym fundamentem, którego potrzebujemy.

Po drugie. Jak czytamy w naszym fragmencie Lekcji, nasze ciała są świątynią Ducha Świętego. To nie jest więc tak, że nasz duch, nasza dusza należy do Boga, a ciało zachowujemy do dyspozycji własnej. Ciało jest nie tylko miejscem działania Boga, jest nie tylko darem Boga, ale świątynią Ducha Świętego – a więc miejscem Jego trwałej obecności i Jego działania.

Po trzecie. Jeśli znamy kogoś kto tkwi w grzechach opisanych dzisiaj, to powinniśmy zachować pewnego rodzaju wyczucie. Bo grzechy o których pisze Paweł są ciężkie, zatruwają duszę człowieka, ale można się z nich wyswobodzić. Jeżeli nie potrafimy być lekarzem dla naszego brata, dla naszej siostry to nie bądźmy katem. Zawsze jednak pamiętajmy o modlitwie. Jest to bowiem najlepsza można powiedzieć broń chrześcijaństwa.

W tym wszystkim pamiętajmy o Tym, który jest naszym Zbawicielem. Który dokonał naszego oczyszczenia poprzez swoją drogocenną krew. I za każdym razem kiedy upadamy podaje rękę i pozwala wstać. Bóg bowiem ma upodobanie w światłości i do tej światłości prowadzi. W świetle widzimy to co jest rzeczywiste, co jest prawdziwe. Bóg chce nas wyswobodzić z obłudy, z fałszu, a przede wszystkim z grzechu, który osłabia naszą relację z Bogiem.

Pamiętajmy o tym biorąc sobie do serca słowa z listu do Efezjan, które są hasłem rozpoczętego dziś tygodnia: Postępujcie jako dzieci światłości, bo owocem światłości jest wszelka dobroć i sprawiedliwość i prawda. Pozostańmy i podążajmy w światłości Bożej. Ona bowiem jest niezwykłym Skarbem danym na przez Boga.

Amen!



Wielkoczwartkowa Refleksja
Kwiecień 5, 2012, 8:50 am
Filed under: Uncategorized

Panie Jezu, życia chlebie
Pełny chwały jesteś w niebie
Lecz i przy Twym stole chwały
Dzieli Tobą się świat cały

Tyś choć Bogiem, siebie dajesz
Karmisz dziś nas krwią i ciałem
Dusze nasze przemień Panie
W sercach swoje stwórz mieszkanie

Gdy dzielimy chleb Twój Chryste
Gdy z kielicha krwi niewinnej
Na pamiątkę Twoją wszyscy
Zgromadzeni, w Eucharystii

Bądź Ty wtedy gospodarzem
Twej opieki stale pragnę
Twego ciała, Twojej krwi
Zbawczą łaskę dają mi



Staroluterański kompromis?
Styczeń 2, 2012, 3:25 pm
Filed under: Uncategorized

Biała alba ze stułą wciąż dla wielu ewangelików jest największą herezją jaka pojawiła się na luterskim łonie w Polsce. Ciężko wysnuć taki zarzut w oparciu o fakty, bo fakty są przeciw temu zarzutowi. Pozostaje więc jedynie odwoływanie się do symboliki, skromności i uniwersalności togi.

Toga luterskim wynalazkiem nie jest. Jednak przez lata wtopiła się w nasz krajobraz liturgiczny. Często stając się strojem na wszelkie okazje – nabożeństwo Główne, Wielkanoc, Wielki Piątek, Konfirmacje, pogrzeb, poświęcenie wozu Straży Pożarnej itp itd. Stała się więc jednocześnie strojem liturgicznym jak i urzędowym. Jest takie powiedzenie, że jak coś jest do wszystkiego to jest do… niczego.

Dziś obchodzimy liturgiczne wspomnienie ks. Wilhelma Loehe, gorliwego luteranina, kochającego piękno i głębokość luterańskiej liturgiki. Był on obrońcą czystego luteranizmu i odnowicielem diakonatu. Ks. Loehe żył w XIX wieku. Obecnie mamy wiek XXI i wciąż jest nam ciężko wyzbyć się smutnej pruskiej przeszłości.

Odnowa liturgiczna musi zmierzać w kierunku strojów typowych dla zachodniego chrześcijaństwa. Czy jednak toga musi być skazana na straty?

Kościół Staroluterański w Niemczech (SELK) dla ordynowanych księży przewiduje następujące stroje:
* alba z kolorową stułą
* alba z kolorową stułą i kolorowym ornatem
* toga z komżą i kolorową stułą
* toga z kolorową stułą
* toga z befkami

Toga z komżą i kolorową stułą wydaje się być więc kompromisem między wysokokościelnym widzeniem liturgii a widzeniem pruskim. Zachowuje togę – podtrzymując pewną tradycję, a jednocześnie dodaje jej liturgicznego znaczenia. Komża jako skrócona alba jest o wiele bardziej praktyczna – nie brudzi się tak łatwo i nie gniecie. Nie wymaga różnych dziwnych zapięć u szyi (zarówno w wersji zamka jak i płaszczowej). Po prostu można założyć ją na togę, a na nią przybrać stułę. Widać i togę z befkami i komżę ze stułą.

W USA zanim wprowadzono powszechnie albe i stułę używano komży ze stułą do sutanny. W Polsce po IIWŚ dopuszczono komże ze stułą do togi, niestety zrezygnowano później z tego rozwiązania. Były wtedy inne czasy. Pytanie czy dziś nie można by wrócić do tego pomysłu? Kościół musi być zdecydowany na drogę rozwoju liturgii. Wybranie drogi liturgicznej przewiduje oczywiście szerokie pole manewru z szacunkiem do ustalonego porządku (z różnorodnością formy), a co za tym idzie z zachowaniem nie tylko tradycyjnego wystroju Kościoła – krzyż, ołtarz, ambona, chcielnica; ale także tradycyjnych strojów liturgicznych. Można iść także w kierunku destrukcji liturgii. Gdzie będzie duchowny ubrany w garnitur, Wieczerza sprawowana będzie przy malutkim stoliczku, a liturgia będzie wyeliminowana. Słowem całkowite odcięcie się od tradycji. Można też wyjść z założenia, że tak jak jest tak jest dobrze. Ale kiedy zaniknie zrozumiałość gestów i symboli, stanie się to tylko muzealnym zabytkiem.

Ten rok będzie dla mnie pracowitym rokiem. Mam nadzieję, że uda mi się odwiedzić w nim parę SELKowskich parafii aby poczuć prawdziwie luterańskiego ducha. Takiego ducha o którego walczył ks. Wilhelm Loehe, a który został odgórnie zmieszany z obcym nam duchem szwajcarskim. Cały czas w Kościele Ewangelickim A.W. luterański duch zmaga się z obcym duchem. Silne są u nas wpływy kryptokalwińskie. Ale nawet ks. W. Loehe za młodu sympatyzował z kalwinizmem, aby później odkryć piękno luteranizmu. I tego wam wszystkim na Nowy Rok  życzę, abyśmy umieli odkryć piękno naszego wyznania.

Jeśli oglądaliśmy film Luter to pewnie pamiętamy fragment jak Luter podnosi krucyfiks i stawia go na ołtarzu. I to jest właśnie sedno. Zarówno brak zgody na ogrom przepychu i bałwochwalstwo jak i na zwykły wandalizm, który obecnie wkrada się drogą ewangelikalną.



20.12. – Słowo na poranek
Grudzień 20, 2011, 7:00 am
Filed under: Uncategorized

(5) Tak powiedział Bóg, Pan, który stworzył niebo i je rozpostarł, rozciągnął ziemię wraz z jej płodami, daje na niej ludziom tchnienie, a dech życiowy tym, którzy po niej chodzą. (6) Ja, Pan, powołałem cię w sprawiedliwości i ująłem cię za rękę, strzegę cię i uczynię cię pośrednikiem przymierza z ludem, światłością dla narodów, (7) abyś otworzył ślepym oczy, wyprowadził więźniów z zamknięcia, z więzienia tych, którzy siedzą w ciemności. (8) Ja, Pan, a takie jest moje imię, nie oddam mojej czci nikomu ani mojej chwały bałwanom. (9) Oto wydarzenia dawniejsze już się dokonały, a to, co ma nastać, zwiastuję; zanim zacznie kiełkować, opowiem je wam. Iz 42,5-9

Właściwie mamy tu doczynienia z powtórzeniem pierwszego przykazania z Dekalogu. „Jam jest Pan, Bóg twój. Nie będziesz miał innych bogów obok Mnie.”.  Słowo Boże przypomina nam kto w naszym katalogu wartości i autorytetów powinien zajmować miejsce najwyższe. Te miejsce zarezerwowana jest dla Boga. Bóg nie będzie oddawał swojej chwały bałwanom, a więc obiektom fałszywego kultu. Bardzo łatwo coś może stać się dla nas bałwanem. Może to być nowy telewizor przez którym marnujemy większość swojego czasu. Może to być komputer na którym marnujemy każdą wolną chwilę. Najgroźniejszym bałwanem wydają się być pieniądze, ale także władza, zaszczyty. Każdy niezależnie od stanu posiadania może popaść w bałwochwalstwo. Dlatego tak ważne jest by pamiętać, kto jest na pierwszym miejscu, i że Tym kimś jest Bóg – JHWH.