Blog Staroluterański i Wysokokościelny


Kazanie 12 Niedziela po Trójcy – Dz. 3,1-10
Sierpień 25, 2012, 2:57 pm
Filed under: Kazania

 1Petr a Jan šli o třetí hodině do chrámu k odpolední modlitbě. 2Právě tam přinášeli nějakého člověka, chromého od narození; každý den ho posadili u chrámové brány, které se říká Krásná, aby prosil o almužnu ty, kdo tam vcházeli. 3Když viděl přicházet do chrámu Petra a Jana, prosil také je o almužnu. 4Petr spolu s Janem na něj upřeli zrak a řekli: „Pohleď na nás!“ 5Obrátil se k nim a čekal, že od nich něco dostane. 6Petr však řekl: „Stříbro ani zlato nemám, ale co mám, to ti dám: Ve jménu Ježíše Krista Nazaretského vstaň a choď!“ 7Vzal ho za pravou ruku a pomáhal mu vstát; a vtom se chromému zpevnily klouby, 8vyskočil na nohy, vzpřímil se a začal chodit. Vešel s nimi do chrámu, chodil, skákal radostí a chválil Boha. 9A všichni ho viděli, jak chodí a chválí Boha. 10Když poznali, že je to ten, co sedal a žebral před chrámem u Krásné brány, žasli a byli u vytržení nad tím, co se stalo.

Sk 3,1-10

  Sestry a bratři v Kristu!

 Dnešní biblické texty předávají nám zřejmou a čitelnou myšlenku: Bůh je náš lekář. I když z každým rokem medicína děla pokroky, vznikají nové léky, to Bůh léčí nemoc, které nevyléči žádný lidský lék.

 Hřích to našá nemoc. Hřích nás omezuje. Bere naší svobodu. Boží slib o které čteme v Knize Izajáše I uslyší v onen den hluší slova knihy a oči slepých prohlédnou z temnoty a ze tmy je proroctvím které může se vyplnit v naším životě.

 I Bůh dává zázrak

 Na první pohled dnešní text je o zázraku který udělali apoštolové. Správně je to jedná z několik rad, které najdeme ve fragmentě ze Skutků. Vidíme člověka který byl chromý. Celý jého život od narození byl životem horšího člověka. Dnes, invalidy mají a prava, ale také ulehčení napřiklad skrze rampy pro vozíčkařů. Dnes člověk který je nemocný, může mít a hodnost a normální život. Tak to máme dnes. Ale v prním stoleti člověk nemocný, invalida byl na dole společenského žebříčka. Jého jedinou perspektivou byla almužna.

 Hrdina dnešního textu seděl u chrámové brány. Byl čas odpolední modlitby, mnoho lidi šlo k chrámu, viděli chromého a dáváli mu peníze jestli je měli. A tak v každý den. Boj o přežití. Nebyl to život jako v pohádce. Ale neměl on jinou volbu. Takový už byl jého osud.

 Proč lidé jsou nemocní? Je to otázka na kterou je mnoho odpovědi. Ale která odpověď je pravdíva? Tého nevíme. Utrpení, nemoc vidíme v každý den. Jakýpak to ma smysl? Je to těžko pro nás pochopitelná věc, ale často skrze nemoc vidíme, že našé tělo a jého možnosti nejsou dokonalé. Že může skrze nemoc těla, uvidíme také kondice našé duši. Ale také nemoc dovoluje docenit zdraví. Uvidět v zdraví nejen samozřejmost, ale zdraví jako Boží požehnání.

 Proto církev od úplného začátku pamatuje o nemocních. Nejsme nemocnice, také léčitelství není obecným darem. Ale v modltibě, v starostlivosti, také v finanční podporu můžeme pomoci, můžeme vrátit hodnost.

Dnešní fragment ukazuje zázrak. Bůh působi. Skrze zázraky Bůh ukazuje, že nemoc není bezůtešnou situaci. Boží zázrák je zvláštním darem. Nekaždy kdo je nemocný, kdo trpí náhle skrze Boží intervenci bude zdravý jako buk. Ale věříme, že v novým věčným životě nebude nemoci, všechno bude dokonalé. Protože to věčnost je naším cílem, tajemným cílem, o kterým čteme v Božím slově.

 Musíme umistít náš život v věčnosti, to znamena vidět nejen starosti na dnes na zítra, ale také to všechno co je spjaté z věčným životem. Zázrák to náhražka ráje. To znamena, že všechno co dnes je neobvyklé v Božím králoství bude zázračnou každodenností. Skrze uzdravování chromého, mohl on pocítit od Boha kousek raje.

 II Sukcese služby

 Když lidě viděli jak Ježíš dělal zázraky řikali: Dobře všecko učinil. Protože Bůh dobře všechno učinil už na začátku. Hřích mnoho porouchal. Ale přesto máme stesk a naději, že zase Bůh obkloupi nás svou péči.

 Ježíš jako Boží Syn konal to co Bůh stvořitel když učinil země. Protože Bůh je zdrojem dobra, a Otec, a Syn a Duch svatý jsou plní dobra. Dobro to vizitka Boha. A co je křesťanskou vizitkou? Chtěli bychom mít dobrou pověst. Ale dnes křesťan není synonymem výborného člověka. Vzorem pro nás je Ježíš a církev doby apoštolské. A všechno o Ježíše a apoštolské církve máme v Novým Zákoně.

 Podívejme se ještě jednou na dnešní text ze Skutků. Chromý člověk prosí Petra a Jana o almužnu. O nic víc o nic méně. Petr a Jan nebyli bohatí. Mají tého vědomí, proto Petr mluvi: „Pohleď na nás!“. Jsem jen chudým rybářem. Chromý stále dost naivně věřil, že Petr nebo Jan ma stříbro nebo zlato. Ale Petr dal mu zdrávi. Myslím, že chromý byl úplně překvapený. Příjemně překvapený.

 Ježíš dal apoštolům moc lečení v zázráčný způsob. Čteme o tom v evangeliu Marka: na choré budou vzkládat ruce a uzdraví je. Proč v tyto způsob Ježíš chtěl aby dělali apoštolové? Protože pro mnohé był především lečítelem. Lide jak slyšeli Ježíš to viděli lekářa. Ovšem, nejdůležitější byla a stale je evangelia, dobrá novina. Čteme o to v evangeliu Matouše: a učte je, aby zachovávali všecko, co jsem vám přikázal. Každá epocha potřebuje vhodnéch známení. Myslím, že dobrým příkladem jsou křesťanské hospice. Kde člověk, kterého žívot se už končí, může se cítit jak člověk. Kde se mu pomáha uvidět v smrti ne konec lidské existenci, ale přechod do nového životu.

 To je sukcese apoštolské služby. Pokračování misi apoštolů. Apoštolská misie to sdílení. Co mám to ti dám. Apoštolskost je to aktivita ve světě. Křesťanství nemůže hledat si místa v izolaci. Nekaždý ma stříbro nebo zlato. Nekaždý je bohatý. Ale každý ma od Boha nějaký dar, který nemůže se promarnit. Svět může stát se lepší, jestli evangelium Ježíše budeme hlásat a plnit v službě pro druhého člověka. Aby svět uviděl spásu.

 III Ve jménu Ježíše

 Petr udělal zázrak ale ne ve vlastním jménu, ale ve jménu Ježíše. Je to ohromný rozdíl. „Ve jménu” je to stará hebrejská formule. Už v Deuteronomium čteme bude konat službu ve jménu Hospodina, svého Boha”. O Jeremjášu čteme Jr 11,21 Tento muž nezasluhuje smrt. Vždyť k nám mluvil ve jménu Hospodina, našeho Boha. Pro Židů kdo neměl jména neexistoval. To co nemělo jména bylo abstrakci. A jestli kdosi dělal cosi v čím jménu, to nedělal jako sam, ale jako ta osoba.

Ježíš dělal zázraky ve jménu Otce ne protože neměl on moce, ale aby lide viděli, že je on od Boha. Protože bylo hodně kouzelníků a také dnes jsou. Ježíš chtěl ukázat, že není podvodník, že to co děla je dobré. Spusta lidí to viděla a když Ježíš vjížděl k Jeruzalém křičeli: Hosanna Synu Davidovu! Požehnaný, který přichází ve jménu Hospodinově! Hosanna na výsostech! . Bohužel za několik dní chtěli už jého smrt. Překvapivé. Vždyť ve jménu Otce Ježíš nejen dělal zázraky, ale také zvěstoval evangelium.

Jestli podívame se na mise v Africe nebo v Jižní Americe často je tak, že misionáře jsou v pořádku dokud stavějí školy, nemocnice a tak dalé. Ale když začínají evangelizovat to už je rouhání, a to už krok do lidového povstání. Je to těžký kousek misionářského chléba. Ale ti lidé, pro kterých zvěstování evangelia je vnitřní povinnosti vědí, že všechno je ve jménu Ježíše. A úspěchy, a obrácení a také mučedická smrt jsou ve jménu Ježíše.

Nejsme v Africe nebo v Jižní Americe. Jsme na bohoslužbě, zhromaždění v kostele ale ve jménu Ježíše, tak – jak milióny křesťan. To znamena, že jsme v velké jednotě. Ale to také znamena, že problemy chudých, nemocných, pronásledovaných jsou společné. Konáme ve jménu Ježíše, ve jménu které dalo nám spásu, ve jménu které je lekářem našé duše. A jako, že Ježíš léčí nás dává nám nový život, to vdávejme díky Bohu, těšme se tak jak chromý, který jak čteme chodil, skákal radostí a chválil Boha. Jého radost byla pravdivá. A také našá radost, našá víra, našá služba měla by být pravdívá, upřímná, a otevřená na bližního.

Shrnutí

Dnešní texty jsou fundamentální pro křesťanství. Protože jako věřící máme sloužit slovem a skutkem. Po modlitbě, po Otče náš budeme zpívat píseň Všeho vdám se pro Ježíše. Máme tam krásný refrén: Vše Ti v oběť dám, vše Ti v oběť dám, vše pro Tebe, Spasiteli, vše Ti odevzdám. Tak, v poetický způsob zní: sloužit Bohu a bližnímu ve jménu Ježíše. Protože co mám, to ti dám. Tak pověděl svatý Petr, ale také pro nás ať budou to fundamentální slova. Ať křesťanskou vizitkou bude Co mám, to ti dám. Amen!

Reklamy


Ks. Samuel Dambrowski, kazanie na dzień Wniebowzięcia Panny Maryi
Sierpień 15, 2012, 7:03 am
Filed under: Kazania

(fragmenty)

Mamy dziś pamiątkę wniebowzięcia Panny Maryi, Chrześcijanie mili. O tem różne są między doktorami kościelnymi zdania. Jedni powiadają, że Panna Marya mając lat sześćdziesiąt i trzy, przyrodzoną śmiercią umarła. Przed skonaniem miał się jej ukazać Pan Jezus i rzekł: Pójdź, wybrana moja! A ona mu odpowiedziała: Gotowe jest serce moje, o Boże… . To rzekłszy miała zasnąć w pokoju.

Niceforus wspomina, że jej Bóg przez Anioła objawił, iż miała umrzeć. Zaczem rozkazała, żeby jej suknie wdowom i sąsiadkom ubogim rozdano, prosząc przyjaciół i powinnych, aby się z jej śmierci nie smucili, ale raczej radowali. Podniósłszy zatem ręce, rzekła: Niech mi się stanie według słowa twojego. A to rzekłszy, ducha Bogu oddała.

Germanus, biskup konstantynopolski, twierdzi, że ciało w jednym grobie u wioski Getsemane pochowano, blisko onego miejsca, na którem się Zbawiciel nasz krwawym potem pocił, co też i Juwenalis, biskup jeruzalemski, na kościelnym zgromadzeniu chalcedońskim przyznał. Inni zaś powiadają, że ją Pan Jezus trzeciego dnia wskrzesił i w ciele do nieba wziął. Twierdzić tego wprawdzie nie śmieją, ale się domyślają. Augustynus ś. tak pisze: Rozumieć tego nie mogę, mówić boję się. Hieronim także: Bądź w ciele, bądź bez ciała wziętali jest, nie wiem. Bóg wie. Durandus także, biskup mimateński, pisze: Mają to za rzecz niepewną, jednak pobożnie temu wierzą. Toż mówią i ojcowie nasi, a Lutherus, Philippus, Mathesius, Huberinus, Rhegius i wielu innych.

Grekowie wszyscy zdawna temu wierzą, że Panna Marya z duszą i ciałem do nieba jest wzięta. Racye mają po sobie takowe.

Pierwsza, nie jest to przeciw żadnemu artykułowi wiary naszej chrześcijańskiej, i nic nie odejmuje temu co nam do zbawienia wierzyć rozkazano.

Druga, o podobne przykłady w piśmie nie trudno. Enoch i Eliasz z duszą ciałem do nieba są wzięci. Toż wierzy kościół Boży i o onych ś., którzy w dzień wielkanocny z Panem zmartwychwstali, że też i z nim do nieba wstąpili. Bo mówi Tadeusz: Sam zstąpił, ale nie sam wstąpił. (…)

Trzecia, wolno to było Synowi Bożemu matkę swoją uczcić i nie dopuścić ciału jej naruszenia. A jeśliż jej w ciężkich mękach swoich nie przepomniał, jakoż jej w chwale swojej wiecznej przepomnieć miał.

Prawda, że pismo ś. o tem nic nie wspomina, ale z słusznych przyczyn, częścią aby wniebowstąpienie Pańskie, w którem zbawienie nasze zależy, zaćmione nie było, częścią też, aby się ludziom przyczyna do bałwochwalstwa nie dała. Wiedział bowiem Pan Bóg, co się czasów ostatecznych dziać miało. Zaczem jako grób Mojżeszów, tak też wniebowzięcie Panny Maryi zataił.



Niedziela w sieci godzin
Sierpień 8, 2012, 8:53 am
Filed under: Przemyślenia

Kiedy przygotowujemy się do ważnych świąt – Bożego Narodzenia, Wielkanocy to zawsze towarzyszy nam odpowiednie wyprzedzenie czasowe. Wielkie sieci już z długim wyprzedzeniem „troszczą się” o nasz świąteczny klimat.

Dla nas jako dla chrześcijan najważniejszym świętem jest Niedziela. Czasami aż trudno w to uwierzyć. Niedziela jest w każdym tygodniu, co może być w niej tak wyjątkowego? Oczywiście Niedziela jest dniem-pamiątką zmartwychwstania Jezusa. Jednakże nawet regularne uczestnictwo na niedzielnym nabożeństwie nie sprawia, że nagle Dzień Pański staje się dla nas zupełnie inny, przepojony świąteczną i wspaniałą atmosferą.

Centrum niedzieli powinno być nabożeństwo, zwane w tradycji zachodnio-chrześcijańskiej – także luterańskiej w niektórych Kościołach Mszą. Jest to spotkanie z żywym Bogiem w Słowie i w Sakramencie Komunii. Pełnowartościowe nabożeństwo jest tylko wtedy gdy mamy te oba składniki. Jednakże nie na tym chciałbym się skupić.

Jak przygotować się do nabożeństwa?

Kaznodzieja przygotowujący kazanie rozpoczyna ten proces czasem nawet równo tydzień przed. Ale człowiek zajęty pracą, szkołą, domowymi obowiązkami nie może sobie pozwolić na rozmyślanie o nowej niedzieli z tygodniowym wyprzedzeniem, zwłaszcza jeśli niedzielne kazanie wyzwoliło w nim jakieś impulsy.

Co polecam? Liturgię godzin. Tylko tak, ktoś powie: liturgia… . Znów jakiś nowy wymysł, znów coś kopiują od rzymskich katolików, tak więc z góry generalnie jestem na nie. Z drugiej przeciwnej strony może być czysto liturgiczne zainteresowanie tą formą. Sam kiedyś patrzyłem na Liturgię Godzin jako taką zapomnianą formę liturgicznej modlitwy, którą z samego faktu, że jest stara warto się zainteresować. Ale później doszedł głęboki element duchowy. Liturgia Godzin pozwala rozszerzyć przeżywanie niedzielnego nabożeństwa na cały tydzień.

Jak więc przygotować się do niedzielnego nabożeństwa?

Najlepiej zakończyć sobotnie prace przed zmierzchem. Od tego momentu powinien się zacząć szczególny czas dla Pana Boga. Między godziną 17 a 19 możemy pomodlić się nieszporami. Bierzemy wtedy Psalm najbliższej Niedzieli, wyznaczone czytanie – także powiązane z najbliższą Niedzielą i wchodzimy w błogosławiony stan modlitwy. Po zakończeniu nieszporów do zmierzchu możemy w różny sposób zagospodarować swój czas. Może to być czas na lekturę budującej literatury, może na rachunek sumienia, na lekturę Pisma Świętego. Dzień kończymy kompletą – zawierającą akt pokuty, który powinien przygotować nas do niedzielnej spowiedzi. W komplecie używamy psalmu niedzieli – można go znaleźć chociażby na stronach zawierających introity. Jako czytania możemy użyć proponowanego przez ŚE fragmentu Jr 14,9, albo tak jak to jest w rzymskokatolickim Brewiarzu 5 Mż 6,4-7. Następuje noc, czas święty – bo po tej nocy każdy promień słońca staje się zwiastunem wieści o zmartwychwstaniu.

Mamy niedzielny poranek. Warto rozpocząć go od jutrzni, używamy ciągle psalmu niedzielnego, jako czytań możemy użyć albo Ewangelię Niedzieli, albo tekst kazalny, albo wszystkie 3 teksty liturgiczne – wszystko to znajdziemy na stronach z introitami w naszym Śpiewniku Ewangelickim.

Po tym pora iść na nabożeństwo. Jeśli jest to czasowo możliwe można zmówić o godzinie 12 modlitwę południową jako podziękowanie Bogu za łaskawość i dobroć. Pozostały do wieczora czas najlepiej poświęcić odpoczynkowi, nie zapominając o tym, że jest to Dzień Pański. A wieczorem podziękować Bogu za ten czas w nieszporach, a dzień zakończyć kompletą albo z fragmentem Jr 14,9 albo Obj 22,4.5. c.d.n. …