Blog Staroluterański i Wysokokościelny


Kázání – Velikonoční pondělí
Kwiecień 23, 2011, 11:46 am
Filed under: Kazania

Text – III – L 24,36-45

(36)Když o tom mluvili, stál tu on sám uprostřed nich. (37)Zděsili se a byli plni strachu, poněvadž se domnívali, že vidí ducha. (38)Řekl jim: „Proč jste tak zmateni a proč vám takové věci přicházejí na mysl? (39)Podívejte se na mé ruce a nohy: vždyť jsem to já. Dotkněte se mne a přesvědčte se: duch přece nemá maso a kosti, jako to vidíte na mně.“ (40)To řekl a ukázal jim ruce a nohy. (41)Když tomu pro samou radost nemohli uvěřit a jen se divili, řekl jim: „Máte tu něco k jídlu?“ (42)Podali mu kus pečené ryby. (43)Vzal si a pojedl před nimi. (44)Řekl jim: „To jsem měl na mysli, když jsem byl ještě s vámi a říkal vám, že se musí naplnit všechno, co je o mně psáno v zákoně Mojžíšově, v Prorocích a Žalmech.“ (45)Tehdy jim otevřel mysl, aby rozuměli Písmu.

Hospodine! Podle svého milosrdenství mi zachovej život, svědectví tvých úst se budu držet. Věčně, Hospodine, stojí pevně v nebesích tvé slovo. (Ž 119,88.89) Tvoje slovo je pravda(J 17,17). Amen

Bratři a sestry!

Christos anestē! Alēthōs anestē!

Kristus vstal z mrtvých! Vpravdě vstal z mrtvých! Haleluja!

Tak vítali se křesťané a těšili se, že Ježíš vstal z mrtvých. Radost prvních křesťanů je pro nás dnes nádherném svědectvím radosti Paschy. Ale když podívame se na dnesný text to té radosti nevidíme. Proč Apoštolové nejsou šťastní? Přece vrátil Ježíš! Spasitel, Bůh, učitel, a přítel. To není důvod aby se těšit? Apoštolové, kterých vidíme jsou plný strachu.

Povolte, že pročítam vám informaci o křesťanech v Severní Koreji, která to informace prokázala se v tom měsíci.

Podle agentury Fides je celkem 50 tisíc křesťanů uvězněno ve vězeních v Severní Koreji pro svá náboženská přesvědčení.Političtí disidenti a jejich rodinní příslušníci jsou často odsouzeni k doživotnímu vězení v pracovních táborech. Mezi nimi je mnoho vězňů, kteří byli odsouzeni za své náboženské přesvědčení. Podle agentury «Open Doors», je v korejských táborech drženo asi 50 tisíc křesťanů. Svoboda náboženského vyznání a svědomí v Severní Koreji zcela chybí, stejně jako právo na shromažďování, svobodu projevu a názoru, napsal Fides. Podle svědectví lidí, kteří uprchli ze země, režim i nadále pokračuje v intenzivní anti-náboženské propagandě, zakazuje náboženskou činnost a pronásleduje ty, kdo se jich účastní.

Navzdory složité situaci je podle některých odhadů v Severní Koreji v současné době asi 400 tisíc lidí (což je asi 2% populace), kteří se považují za křesťany.

Proč dnes, v velikonoční pondělí o tom mluvím? Myslím si, že je to dobrý příklad, abychom mohli pochopit Apoštolů. Ich radosť skončila se na kříži. Mysleli si, že všechno se už skončilo. Byl Ježíš byla naděje. Naděje na svobodu, na Mesiáše, který uděla pořádek v státu a v Synagóze. Ježíš byl pro nich gvarancí současnosti a věčnosti. Po Jeho smrti domnívali se, že té gvarancí už není. Museli se skrývat. Báli se o svůj život. Dnes ten strach je znamý těm, kteří z důvodu svého křesťanství se bojí o svůj život. Tak jak křesťané v Severní Koreji, ale také v islámských a jiných státech. Strach není nedostatkem víry. Strach je tady samotou víry.

Apoštolové byli spolu. V ten způsob cítili se dost bezpěčně. Jejich komunita byla bezpěčná, ale uzavřená. Ale to není všechno! Apoštolové nerozuměli Písmu. Žili tedy ve strachu, uzavření, bez znalosti Bible. Kdyby Ježíš nepřišel do Apoštolů, by nebylo Církve, ale malá sekta. Ale Ježíš přišel. Přišel do Apoštolů, ale oni se báli. Domnívali, že to není Kristus, ale duch. Ale On jim řekl : vždyť jsem to já. Myslím si, že to byl velký šok pro jich. Šok, který potom stal se mocem víry. Šok nové paschy, která se stala oznámení Božího království. Strach změnil se v podezřelost. Ona právě v šok, a šok v víru. Víra není nejistotou. Znamená to, že víra nemůže pochybovat? Dubito ergo sum – pochybuji tedy jsem – napsal biskup Augustinus – velký svědek víry. Jak se ma pochybnost do víry? Co dává nám víra to víme. A co dává nám pochybnost? Pochybnost může stát se začátkem cesty do Ježíša, do Boha, ke věčnému životu. Může. To neznamená, že jak mám pochybnost to nemám nic dělat! Kristus volá v nášich pochybnostech. On přicházi a říka : „vždyť jsem to já“. Pokud nevěříš to podívej se na mé ruce a nohy. Kristus věděl, že jako lidé musime uvidět, dotknout se, pocítit. Proto dal nám Eucharistii – svátost těla a krve. V té svátosti přicházi Kristus, a dává se nám zcela. Eucharistie je vděčností za víru, a lékem na pochybnost víry. Jestli hledáš svého Boha a Spasitele, hledej Jeho v Slovu, a v svátostech. Hledej v církvi, v otevřené společnosti víry. Nezavírej se, ze svou vírou nebo ze svými pochybnostmi.

Dnešní text nám ukazuje další etapa rozvoje církve. Církve, která nachází Krista v Bibli. Svatý Jeroným překladatel Bible do latiny napsal : Neznalost Písma znamená neznalost Krista. Bible je knihou Krista, a knihou o něm. Apoštolové četli Bible – přece byli oni věřící a praktikující. Znali také Ježíše. Procházeli se z něm. Hovořili. Poslouchali. Ale nerozměli co společného ma Ježíš a Bible.

To výstraha dla Církve. Musíme hledat osobní relace z Kristem, ale na základu Bible. Bible bez Ježíše je jen literaturou. Knihou, kterou lze číst, ale jen jako náboženský mýtus. A osobní relace bez Bible je živá, ale první krize může ji zničit. A my chceme mít stabilní relace. V našem životě často jsou těžké momenty. Jsou oni zkouškou našé víry. Není to zkouška pro Boha! On zná nás lépe než my známe sami sebe. To je zkouška pro nás. Jak silná je má víra? Je připravena na cosi strašného? Bible není knihou o hrdinách, nebo o Supermanovi. V Bibli vidíme smrt, utrpení, lidské slabosti. Ale v Bibli je také radost, láska, vítěztví. Ježíš umírá, aby porazit smrt. To co strašné změnil v cosi doskonalého.

Smrt je pohlcena, Bůh zvítězil! Kde je, smrti, tvé vítězství? Kde je, smrti, tvá zbraň? – napsal Pavel.

To je právě heslo Paschy a Velikonoce. Bůh zvítězil! Někteří říkají, že shrnutím Bible je „Neboť Bůh tak miloval svět, že dal svého jediného Syna, aby žádný, kdo v něho věří, nezahynul, ale měl život věčný.”. Leč ta slova jsou následkem toho, že Bůh zvítezil. Myslím si, že pro pronásledování křesťanů „Bůh zvítězil!“ znamenují – my ještě bojujeme, a On už zvítězil. V radosti Paschy, nemůžeme zapomenout o bratrech a sestrách, kteří za svou víru mohou umřít. Solidarita s nimi to našá křesťanská povinnost. Žijeme v Evropě, můžeme se modlit, sbírat se v Kostele, poslouchat slova, křtít, účastnit se v eucharistii. A to všechno veřejné. To je normální? Jo, pro nás. Ale pro některých to sen.

Ať dnešní den – Velikonoční pondělí bude dnem vděčnosti a pamětě. Pamatujme, že Kristus není jen pánem šťastných, ale také smutných. A šťastný a smutný jsou bratry a sestrami. Jsme jednou komunitou spravedlivých hříšníků. Buďme jako apoštolové – spolu. Apoštolové nebyli hrdinami – také měli pochybnosti. Ale byli spolu. Ježíš říka : „Neboť kde jsou dva nebo tři shromážděni ve jménu mém, tam jsem já uprostřed nich.“. Dnes je nás víc. On je mezi námi. Chce oslavit den Paschy s námi. Je v tom kostelu, je také v jiných kostelech světu. V Koreji, v Arábii, v Africe. Bez něho Velikonoce nemá smyslu. Je tehdy jen svátkem zajíce, kuřete, čokoládových vejcí, a akcí v obchodu. Ale Velikonoce to není svátek jedení, a nákupů. To svátek Ježíše, kterého koupit se nedá.

Toto je den, který učinil Hospodin, jásejme a radujme se z něho.

Církev slaví Velikonoce, abychom se radovali. Vždyť je to den, který učinil Hospodin. Den abychom hledali radost v Pánu. „Hle, nyní je čas příhodný, nyní je den spásy!“ – napsal Pavel. Ať Hospodin v tento den spásý žehná nám. Radujme se, že Bůh učinil nám den, který je dnem spásy.

Bůh zvítězil! Haleluja!

Amen.

Reklamy


Středa Svatého týdne – Kolekta
Kwiecień 20, 2011, 8:13 pm
Filed under: Uncategorized

Všemohoucí Bože, tvůj Syn a náš Spasitel prošel ponížením v lidských rukou a utrpením na kříži. Dej, ať jej následujeme na jeho křížové cestě  a nacházíme v ní cestu života a pokoje. Amen.



Defragmentacja liberalizmu
Kwiecień 19, 2011, 9:25 am
Filed under: Uncategorized

O tym, że Luterańskie forum duszpasterskie „Defragmentacja” z roku na rok staje się coraz bardziej denne nie trzeba nikogo przekonywać. Myślę, że większość, która towarzyszy temu forum od lat widzi co się dzieje.

Defragma była i jest krytykowana za wiele rzeczy. Jedna z najbardziej denerwujących rzeczy jest cenzura, która na forum przybrała sporych rozmiarów. Owszem wskazana jest kontrola, aby nie popaść w skrajność forum „prawych” luteranów lub księgi gości wiecznie alternatywnej strony kaliskiej. Forum nie jest miejsce do obrzucania błotem i oskarżeniami braci i sióstr w Chrystusie.

Moderatorzy Defragmy mają jednak chyba dość dziwne rozumienie tego czym obrzucanie błotem jest. Pamiętam jak swego czasu chciałem wezwać do modlitwy za karygodne rzeczy jakie dzieją się w Kościele Szwecji. Moderatorzy nie pozwolili na to.

Wczoraj przykład dobitnego cenzorstwa Defragmy się powtórzył. W dziale „Poznajmy się”, został założony wątek dla luteran z parafii warszawskich. W wątku tym zaczął aktywnie rozpisywać się pewien człowiek, który musiał wyskoczyć oczywiście ze swoim homoseksualizmem, który to podobno tak bardzo nie podoba się księżom. Na pomoc biednej ofierze klerykalnej nietolerancji przyszła warszawiaczka pocieszająca go i chwaląca się, że ma „gorsze grzeszki” niż on i uważająca małżeństwo i rodzicielstwo za przekleństwo.

Każdy ma prawo mieć swój pogląd. Dlatego też postanowiłem skomentować to. Najpierw homoseksualnemu warszawiakowi chciałem przypomnieć o tym co pisał św. Paweł w pierwszym Liście do Koryntian i zachęcić do zmiany swojego życia z Chrystusem. Warszawiaczce zaś wypomniałem, że chyba nie na miejscu jest chwalenie się swymi grzechami, a także uważanie małżeństwa i rodzicielstwa za przekleństwo – w końcu pewnie ona sama skądś się wzięła i kiedy była mała to pewnie była dzieckiem.

Niestety Defragmentacja nie lubi słuchać nieliberalnych poglądów. Jako powód niezamieszczenia mojej wypowiedzi dostałem „Treść wiadomości nie dotyczy tematu dyskusji.”. A homoseksualizm i chwalenie się własnymi „grzeszkami” należą? Defragmentacja już od dłuższego czasu stała się tubą propagandową liberalnej teologii. Stała się wrzodem naszego Kościoła. Najdziwniejsze jest to, że Defragmentacja podkreśla swe powiązanie z CME – z CME które współpracuje z konserwatywnym Luterańskim Kościołem Synodu Missouri! A mimo to Defragmentacji zdecydowanie bliżej do Kościoła Szwecji. Dobrze się czują w swoim oświeconym, liberalnym sosie. O swe moderatorskie klawiatury mogą sobie ostrzyć swoje cenzorskie pazurki.

Niestety moderatorzy czują się bezkarnie i nic z tym nie zrobimy. Jedyne do czego mogę zachęcić to do opuszczenia forum Defragmentacja i przejścia na forum na którym znalazło się wiele osób wcześniej piszących na Defragmie.

http://forum.konfesyjni.pl



Ks. Carlos Nagel nowym zwierzchnikiem Kościoła w Argentynie
Kwiecień 14, 2011, 4:31 pm
Filed under: Kościoły luterańskie na świecie

W czasie konwencji Ewangelicko-Luterańskiego Kościoła w Argentynie, który odbył się 26-27.03.2011 w Santa Elena wybrano nowego prezydenta (zwierzchnika) tegoż Kościoła. Został nim ks. Carlos Nagel będący dotychczas wice-prezydentem Kościoła. Instalacji ks. Nagela na urząd prezydenta Kościoła dokonał poprzedni prezydent ks. Edgardo Eleaser.

Kościół Ewangelicko-Luterański liczy 30 000 wiernych i 70 zborów. Jest więc największym hiszpańskojęzycznym Kościołem Luterańskim na świecie. Został założony w roku 1905 i zaangażował się w misję w Ameryce Południowej i w Hiszpanii. Kościół należy do Międzynarodowej Rady Luterańskiej (ILC) podobnie jak Luterański Kościół Synodu Missouri (USA), lub Samodzielny Ewangelicko-Luterański Kościół (Niemcy).



Kazanie na 5-tą Niedzielę Postu
Kwiecień 10, 2011, 11:00 am
Filed under: Kazania

Tekst kazalny – III – Gen 22,1-13

(1)Po tych wydarzeniach wystawił Bóg Abrahama na próbę i rzekł do niego: Abrahamie! A on odpowiedział: Otom ja. (2)I rzekł: Weź syna swego, jedynaka swego, Izaaka, którego miłujesz, i udaj się do kraju Moria, i złóż go tam w ofierze całopalnej na jednej z gór, o której ci powiem. (3)Wstał tedy Abraham wczesnym rankiem, osiodłał osła swego i wziął z sobą dwóch ze sług swoich i syna swego Izaaka, a narąbawszy drew na całopalenie, wstał i poszedł na miejsce, o którym mu powiedział Bóg. (4)Trzeciego dnia podniósł Abraham oczy swoje i ujrzał z daleka to miejsce. (5)Wtedy rzekł Abraham do sług swoich: Zostańcie tutaj z osłem, a ja i chłopiec pójdziemy tam, a gdy się pomodlimy, wrócimy do was. (6)Abraham wziął drwa na całopalenie i włożył je na syna swego Izaaka, sam zaś wziął do ręki ogień i nóż i poszli obaj razem. (7)I rzekł Izaak do ojca swego Abrahama tak: Ojcze mój! A ten odpowiedział: Oto jestem, synu mój! I rzekł: Oto ogień i drwa, a gdzie jest jagnię na całopalenie? (8)Abraham odpowiedział: Bóg upatrzy sobie jagnię na całopalenie, synu mój. I szli obaj razem. (9)A gdy przybyli na miejsce, o którym mu Bóg powiedział, zbudował tam Abraham ołtarz i ułożył drwa. Potem związał syna swego Izaaka i położył go na ołtarzu na drwach. (10)I wyciągnął Abraham swoją rękę, i wziął nóż, aby zabić syna swego. (11)Lecz anioł Pański zawołał nań z nieba i rzekł: Abrahamie! Abrahamie! A on rzekł: Otom ja! (12)I rzekł: Nie podnoś ręki na chłopca i nie czyń mu nic, bo teraz wiem, że boisz się Boga, gdyż nie wzbraniałeś się ofiarować mi jedynego syna swego. (13)A gdy Abraham podniósł oczy, ujrzał za sobą barana, który rogami uwikłał się w krzakach. Poszedł tedy Abraham, a wziąwszy barana, złożył go na całopalenie zamiast syna swego.

Siostry i bracia w Chrystusie Jezusie!

Kiedy słyszymy historię ofiarowania Izaaka zapewne zwracamy uwagę na wiele rzeczy. Słusznie się tak dzieje, bo wiele wątków w tej historii znajdziemy. Znajdziemy z jednej strony ogromną wiarę Abrahama, całkowitą bierność Izaaka, chcącego wypróbować Abrahama Boga – który żąda ofiary z ukochanego syna, jak też i jego łaskę. Gdy popatrzymy na tę historię w sposób całkowicie dosłowny, jeśli umieścimy ją w naszych dzisiejszych realiach, to wydaje się ona przerażająca i trudna. A jednak jest ona jedną z najbardziej rozpoznawalnych opowieści Starego Testamentu. Opowieści, która przybliża nam Jezusa Chrystusa i jego krzyżową ofiarę.

Wyobraźmy sobie, że bardzo nam na czymś zależy. Mijają jednak lata i coraz bardziej tracimy nadzieję na to, że nasze marzenie się spełni. W końcu dochodzimy do wniosku, że właściwie to już nie ma nawet najmniejszej szansy aby nasze marzenie uległo spełnieniu. A tu niespodzianka, wręcz cud! To co niemożliwe staje się możliwe. Zaczynamy się cieszyć, radować, tworzymy nowe wspaniałe plany, kreślimy wizje na przyszłość. A w pewnym momencie dowiadujemy się, że musimy pozbyć się tego marzenia. Przekreślić wszystkie plany. Po prostu je oddać…

W takiej sytuacji był właśnie Abraham. Kiedy już stracił nadzieję na to, że uda mu się mieć syna ze swoją żoną, Bóg obdarował go szczęściem. Obdarował go Izaakiem. Obiecał Abrahamowi, że ustanowi przymierze z potomstwem Izaaka. A tu nagle każe złożyć go w ofierze. A ściślej w ofierze całopalnej. Myślę, że rozkaz spalenia własnego syna w ofierze na pewno uderzył w Abrahama. Jak czytamy pod koniec historii Bóg uratował Izaaka. Można więc się zapytać po co całe te „przedstawienie”? Czy Bóg chciał skłócić Abrahama z Izaakiem, pokazując mu, że jego ojciec jest w stanie tak po prostu go zabić?

Myślę jednak, że to nie o to chodziło. Można powiedzieć, że Izaak nie był dla Abrahama po prostu synem. Był on gwarancją powodzenia jego rodu. Tym, który sprawi, że jego imię zapamiętają pokolenia. Był inwestycją w przyszłość. Można powiedzieć żywym pomnikiem. Abraham idąc złożyć Abrahama w ofierze niósł tam nie tylko swego syna, ale niósł także wszystkie swoje marzenia, plany, aspiracje, całą swoją dumę i nadzieję.

Jak można nazwać taką postawę Abrahama? Ciężko ją ocenić w jedynie w jasnych bądź jedynie w ciemnych kolorach. Postanowił uśmiercić własne dziecko, a w całkowitej nieświadomości powagi sytuacji trzymał Izaaka właściwie do samego końca. Ale zaufał Bożemu Słowu. Dziś byśmy powiedzieli, że dość fundamentalistycznie, ale nie o to w tym fragmencie chodzi byśmy uznali Abrahama za fundamentalistę. Z historii ofiarowania Izaaka zwanej w tradycji hebrajskiej Ahedą możemy uczyć się pełnego zaufania Bogu, a czymże innym jest wiara jak zaufaniem Bogu. Zaufaniem, które wymaga od nas byśmy wyrzekli się samych siebie, własnych dokonań, zaszczytów, pięknych i wzniosłych wizji. Ciężko o taką wiarę. Wiara Abrahama jest tutaj dość radykalna. Ale pokazuje nam niesamowitą siłę jaką w sobie posiada. Uczy nas pokory wobec Boga. Pokory bez której ciężko mówić o wierze. Abraham jest dla nas nie tylko ojcem w wierze, ale także świadkiem i praktykiem wiary. W swych losach postacią zarówno wspaniałą jak i tragiczną. Sprawiedliwą jak i grzeszną. A więc jakże nam bliską.

W całej historii najbardziej niedocenionym bohaterem pozostaje chyba Izaak. Wokół niego toczy się dramatyczne wydarzenie, zaś nikt nie ma zamiaru pytać go o zdanie. W starożytności praktyka składania ofiar z dzieci była dość częsta. Agamemnon – mityczny król Myken złożył w ofierze swoją córkę w zamian za pomyślne wiatry. W czasach Abrahama praktyka ofiarowania dzieci była czymś wplecionym w kulturę. Także Abraham jako dziecko własnych czasów mógł na to wszystko w ten sposób patrzeć. Stąd być może wynikała jego dość bezemocjonalna postawa w stosunku do tego, co zażądał od niego Bóg.

Ale przyjrzyjmy się postaci Izaaka. Co o nim wiemy? Był umiłowanym synem Abrahama. Było związane z nim przymierze. Właściwie niczym takim nie zawinił, żeby miał ponieść śmierć poprzez spalenie. A jednak. Idzie razem z ojcem na górę na której ma być zabity i złożony w ofierze.

Ojcowie Kościoła widzieli w Izaaku zapowiedź Chrystusa. Rzeczywiście wiele jest wspólnych cech opisu ofiarowania Izaaka i męki naszego Pana Jezusa. Mamy do czynienia z górą, z ofiarą z żywego człowieka. Ale jest jednak zasadnicza różnica. Chrystus jednak był złożony w ofierze.

Jednakże mnóstwo jest elementów wspólnych. Poza tymi, które wymieniłem jest chociażby to, że zarówno Izaak jak i Jezus udawali się do miejsca swej zagłady na osiołku. Za tydzień w Niedzielę Palmową będziemy wspominać te wydarzenie.

Chrystus podobnie jak Izaak został związany Słowem Bożym. Na obu miało się wypełnić polecenie Boga. Chrystus umarł za grzechy ludzi, Izaak zaś miał być złożony jako ofiara wiary Abrahama. Izaak wspinając się na górę, na której miał umrzeć szedł jedynie z ojcem. Jego droga śmierci była pewna niepewności. Z opisu możemy wywnioskować, że Izaak był jeszcze małym chłopcem, w dodatku bardzo kochającym i ufającym swojemu ojcu, którego nie byłby w stanie posądzić o chęć zabicia go. Droga Chrystusa na Golgotę była natomiast inna. Pełna poniżenia. Pełna obelg. Jezus dobrze wiedział co go czeka. Większość jego bliskich go opuściła. Pod krzyżem Chrystusa pozostali jedynie Jego Matka – Maria i uczeń Jan.

Izaak mimo swej całkowitej nieświadomości co go czeka zostaje ocalony. Bóg bowiem nie ma zamiaru żądać krwawych ofiar z dzieci, co więcej – potępia je. Prawdziwą miłą Bogu ofiarą jest jak czytamy w Ps 51,19 Ofiarą Bogu miłą jest duch skruszony, Sercem skruszonym i zgnębionym nie wzgardzisz, Boże. . Tego oczekuje od nas Bóg. Ofiara skruchy jest ciężką ofiarą – musimy tu dość często podobnie jak Abraham wyrzec się swej chwały, swych planów i marzeń. Oddać swe serce Bogu na ofiarę skruchy.

Siostry i bracia w Panu Jezusie!

W Izaaku widzimy nie tylko zapowiedź Chrystusa. Widzimy w nim samych siebie. Tych, którzy zasłużyli sobie na śmierć. Którzy każdym grzechem można powiedzieć dokładają tylko drewienek do własnego stosu. Ale jednak w chwili dramatyzmu własnej winy, własnej niedoskonałości i w przeczuciu paskudnego końca, niczym baranek przychodzi do nas Jezus Chrystus. Bierze nasze grzechy i umiera za nas. Umiera w pohańbieniu, umiera w poniżeniu, umiera biorąc na siebie wszystkie grzechy świata. Baranek bez skazy. Pan i Bóg nasz. Umiera dlatego, że jesteśmy tak ważni w jego oczach. Umiera bo nie jesteśmy dla niego anonimowymi postaciami, ale zna nas po imieniu – przyznał się do nas w Sakramencie Chrztu Świętego. Chrystus jako baranek dokonuje ofiarowania zastępczego. Sam składa się w ofierze za nas. Można powiedzieć, że wszyscy jesteśmy Izaakami. Każdy z nas ma swój dług wdzięczności wobec baranka Jezusa Chrystusa.

 

Jak odpłacić Bogu za jego miłość, za jego ofiarę? Odpłacić nie jesteśmy w stanie. Zbyt wiele czyni dla nas Bóg byśmy byli mu w stanie odpowiednio wynagrodzić. Czy to jednak powoduje, że mamy być całkowicie bezczynni? W liście do Rzymian znajdziemy pewną wskazówkę : Wzywam was tedy, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście składali ciała swoje jako ofiarę żywą, świętą, miłą Bogu, bo taka winna być duchowa służba wasza.” Rz 12,1. Mamy więc składać ofiarę z całego siebie. Mamy więc całym sobą służyć Bogu w naszej duchowej służbie. Służbie, która jest dziękczynieniem za łaskę Bożą. Do tego powołuje nas nasze chrześcijaństwo. Do służby dziękczynienia wobec łaskawego Boga, który na krzyżu Golgoty umarł za nasze grzechy.

 

Jemu oddajmy nasze serca w ofierze dziękczynienia. On bowiem jest Panem, Bogiem i Zbawicielem naszym.

Amen